Voeding en gedrag

Afgelopen week ging onze zoon voor het eerst zonder medische begeleiding op schoolkamp en hij en de andere kinderen hebben het ontzettend naar hun zin gehad. Super spannend was dat voor hem, want wij lieten hem voor de eerste keer echt los.

Ja, je leest het goed…….

We lieten onze zoon van 11 jaar voor het eerst echt los en vertrouwden erop dat hij aan voldoende zelfzorg zou doen.  Hij is nu oud genoeg om de signalen op tijd te herkennen en zichzelf op tijd te helpen met zijn noodmedicijn.

Dit is zijn tweede jaar op een regulier basisonderwijs. Nu is het wel speciaal onderwijs, maar ieder kind mag op zijn/haar eigen tempo werken. Onze zoon kan goed meekomen, maar we hebben bewust gekozen voor een school met kleine klassen.  Voorheen zat hij op een revalidatieschool voor chronisch zieke kinderen. Hier kreeg hij de medische begleiding die toen nog zo noodzakelijk was. Hij is nu medisch stabiel en daar zijn we blij om……

Kinderen met een rugzakje

Nu is het zo dat op deze school ieder kind met een specifieke reden zit. De één heeft ADHD, de ander is autistisch (in verschillende gradaties aanwezig), de ander heeft medische uitdagingen en de ander heeft emotionele uitdagingen. Het is een gemeleerd gezelschap. Het is een kleine school met leerkrachten die hun hart op de juiste plek hebben zitten. Ze geven fijn les en geven iets extra’s aan kinderen mee (waaronder zelfreflectie).

Nu laten sommige kinderen gedrags- en agressie regulatie problemen zien. Dat komt hard bij onze zoon binnen. Onze zoon zegt dan tegen ons “hier schrik ik van, want ik ben een gevoelig kind”.

Thuis eten we bewust, omdat we ooit te maken hebben gehad met flinke gezondheidsuitdagingen. We hebben onze lifestyle drastisch omgegooid wat resulteerde in meer kwaliteit van leven. Voeding heeft wel degelijk een positieve of negatieve invloed op de gezondheid. Door de lifestyle verandering kwam een drastische verandering in het medicijngebruik van onze zoon.

Medicijnen voorheen waren:

  • 12x per dag vernevelen met een dubbele luchtwegverwijderaar & corticosteroïde
  • Noodpuffer in de tas (die werd nog regelmatig gebruikt destijds)
  • Dagelijks een “Singulair Junior” pilletje
  • Om de twee weken (de eerste 5 jaar van zijn leven) antibiotica kuren
  • Om de twee weken (de eerste 5 jaar van zijn leven) Prednisolon stootkuren (we hadden standaard 100 ml op voorraad in de koelkast)

Na de drastische lifestyle verandering heeft hij nog maar 2 puffers over.

  • Een combinatie puffer (2 x daags 1 puf)
  • Noodpuffer in zijn tas (nauwelijks nog in gebruik)
  • Verder niets……..

Wauw, wat een verandering!

We hadden eindelijk iets bereikt waar we bijna niet meer van durfde te dromen. Diverse artsen hadden uitgesproken dat voeding deze verbetering niet te weeg kan brengen. Onze toenmalige lifestyle was niet anders dan de lifestyle van de meeste mensen. We aten onze bruine boterhammen met kaas, vers fruit, groenten en keken niet zo nauw naar suikers en toegevoegde zout in geconserveerde producten.

We aten toch gezond?

Nou nee……

Niemand in ons gezin was gezond. We kampten allen met auto-immuunziekten, maar we keken nooit kritisch naar onze lifestyle. Aan hoeveel chemicaliën werden we dagelijks blootgesteld?  Daar dachten we nooit over na. Nee, we waren al goed bezig vonden we.

Op een dag stel je jezelf de vraag af. Waarom zijn we ongezond? Hoe kunnen we onze gezondheid positief beïnvloeden? Kunnen we nog gezond worden?

Vragen waar we nooit antwoord op kregen. Medici vonden het allemaal ver gezocht. We waren genetisch belast en verder was alles gewoon in orde.

Right!…….aha……….***over de kin wrijvend***

Ik besloot een studie te volgen tot gediplomeerd Voedingsdeskundige. Zo kan ik andere Voedingsdeskundigen of diëtisten gaan spekken, maar ik besloot het te investeren in mijn eigen ontwikkeling. Dan ben ik autonoom en draag ik de kennis bij mij.

Eenmaal geslaagd, de kennis toegepast binnen mijn eigen gezin. Met de jaren het plan meer aangescherpt met meer kennis en eigen visie (heb nl ook een mening). Mijn doel was geen diëet te volgen, maar juist een gezonde lifestyle aan te meten. Het mooie is dat er dan weer ruimte onstaat om te kunnen zondigen. Het is niet altijd mogelijk om zo strak volgens eigen plan te leven. Er is ruimte voor flexibiliteit.

Schoolkamp en voeding

Terugkomend op schoolkamp. Daar is het moment dat er afgeweken wordt van onze lifestyle. We gaan anderen voor enkele dagen niet belasten met onze visie. Onze zoon kan zich gewoon aanpassen en voelt zich niet buiten de boot vallen. Deze speelruimte hebben we nu bereikt.

Wat ons vaak verbaasd is de onwetendheid over voeding (wij waren ooit ook zo onwetend). Maar ook over de onbewustheid over de gevolgen van bepaalde voedingsmiddelen. De juf zei tegen ons “wij letten goed op jullie zoon. Ik heb alle medicijnen in mijn rugzakje, dus als een kindje in nood is, dan heb ik alles bij mij”. Ze gaf ook aan dat veel kinderen Ritalin of Concerta slikten voor hun drukke gedrag. De juf was zo enthaussiast aan het vertellen over hun menu’s voor de komende dagen. Onze monden vielen bijna open van verbazing . Het menu bevatte veelvuldig enkelvoudige koolhydraten, veel suikers en (trans)vetten. Er was weinig chlorofyl te bekennen of gezond fruit.

Het budget was per kind niet hoog, dus ik snap ook wel dat hun keuze beperkt was. Je wilt toch een feestje organiseren voor de kinderen. Dus de intentie was gewoon positief.

Hieper de piep

Bij thuiskomst riep onze zoon “ik voel mij ADHD druk” en zat zichzelf in de weg. Hij is altijd wel een vrolijke prater met ADHD trekken, maar sinds onze lifestyle verandering (inclusief specifieke supplementen) is zijn aandachtspanne verbetert. Hij komt goed mee op school. Hij kan wat langer stil zitten en rustiger praten. Hij komt beter uit de verf. Maar bij thuiskomst kon hij niet meer stoppen met stuiteren, hard praten, zwaar stotteren en impulsief zijn. Het was zo erg dat hij zelf aangaf dat hij zichzelf in de weg zat.

Hieronder een boek over voeding en gedrag. Een aanrader om te lezen.

 

Wat ons zo verbaasd is dat kinderen volgestopt worden met voeding bomvol suiker, E-middelen, enkelvoudige koolhydraten en transvetten. En dan verbaasd zijn dat kinderen ontspoort gedrag laten zien (vechtpartijen) en mega druk gedrag laten zien ondanks Ritalin of Concerta. School geeft dit soort voeding op kamp, maar het is ook geen ongewoon verschijnsel dat kinderen op school wit brood met jam eten, koekjes en nauwelijks fruit consumeren. Dat verbaasd ons wel…..

Ik wil niet belerend zijn, maar naar mijn gevoel komt het op mij zeer onlogisch over. Enerzijds stopt men een kind vol met voeding waar zelfs geen ADHD-er spontaan ADHD-gedrag vertoont. En vertoont zo’n kind ADHD-gedrag, dan reflecteren de ouders of een school niet, maar zoeken ze het in een medische verklaring.

Ben ik nou gek? Voor mij is iets recht maken wat zo krom is als een hoepel….

Tijdens gesprekken met sommige ouders zegt men “we eten hartstikke gezond en daarbij hebben wij geen zin om zoveel geld uit te geven voor voeding”.

Why not? Ik hou mijn gedachten maar voor me, omdat ik een ander in zijn/haar waarde wil laten. Puur om het feit dat we ooit ook dezelfde keuzes hebben gemaakt.

Er wordt meer geld uitgegeven aan dure auto’s, vakanties, merkkleding en andere luxe artikelen e.d. Voeding is iets waar men liever niet veel aan wil besteden.

Een auto krijgt toch ook de juiste brandstof? Waarom het lichaam niet?

Het valt mij op dat een auto of een huis beter onderhouden wordt dan een lichaam. Bij ons is dat juist andersom. Ons huis is niet altijd spik en span onderhouden. Dat plannen we. Een auto wordt goed onderhouden, want dat is voor de veiligheid, maar we rijden niet op stand. Aan voeding geven we wel veel geld uit.

Hieronder een mooi artikel uit de Volkskrant.

***

Hersenonderzoek bevestigt dertig jaar oude (verworpen) theorie

Bij de behandeling van jonge criminelen moet meer aandacht zijn voor biologische factoren, schrijven onderzoekers van Justitie. In de jaren zeventig werd criminoloog Buikhuisen daarvoor verketterd.

De kennis over de invloed van biologische factoren bij agressie en criminaliteit is de laatste decennia fors toegenomen. Hersenonderzoek heeft duidelijk gemaakt dat er een verband bestaat tussen de structuur en de activiteit van bepaalde hersengebieden en jeugdig crimineel gedrag. Informatie uit de neurowetenschap kan worden gebruikt om bijvoorbeeld de ernst van een gedragsstoornis te duiden, een betere risicotaxatie te maken, of om het resultaat van een behandeling te beoordelen. Maar die kennis wordt bij justitie nog nauwelijks in praktijk gebracht, constateren WODC-onderzoekers Liza Cornet en Katy de Kogel.

Puzzelstukjes van menselijk gedrag

Tot nu toe wordt de verklaring voor crimineel gedrag vooral gezocht in sociale en psychologische factoren. Als justitie van delinquente jongeren bijvoorbeeld een risicoprofiel maakt, wordt gekeken of zij verkeerde vrienden hebben, of er problemen zijn op school en of ze drugs gebruiken. Terwijl er ook aanwijzingen zijn dat een lage rusthartslag een risicofactor is voor het ontwikkelen van probleemgedrag. En dat de concentratie van het stresshormoon cortisol een rol kan spelen: wie daarvan weinig aanmaakt is mogelijk minder gevoelig voor straf. Door dat soort informatie toe te voegen, schrijft het WODC, ontstaat een beter beeld. ‘Het is een deel van de puzzelstukjes die nodig zijn om menselijke gedrag te verklaren.’

Naar de wisselwerking tussen biologische factoren en crimineel gedrag wordt wereldwijd al langer onderzoek gedaan. Nederland loopt voorop, aldus WODC-onderzoeker De Kogel. Zo kondigde het ministerie van Justitie vorig jaar aan dat Nederland, als eerste land ter wereld, gedetineerden voedingssupplementen gaat geven om uit te zoeken of daarmee hun agressie kan worden beteugeld. Die koppositie is opmerkelijk en geeft aan hoezeer de tijdsgeest is veranderd: toen criminoloog Wouter Buikhuisen ruim dertig jaar geleden onderzoek wilde doen naar de biologische factoren van crimineel gedrag oogstte hij landelijk zoveel hoon en haat dat hij de wetenschap verliet.

Voedingssuplementen en serious games

Cornet en De Kogel namen de wetenschappelijke literatuur door en spraken met tientallen deskundigen, waarna ze inventariseerden hoe het jeugdstrafrecht de neurowetenschap kan inzetten. Zo kunnen met behulp van wearables, draagbare gadgets, regelmatig de hartslag, huidgeleiding en ademhaling van jongeren worden gemeten, wat een indicatie kan geven van hun stressniveau. Met speekselonderzoek kan worden vastgesteld hoeveel van het stresshormoon cortisol ze in hun lichaam hebben. Die informatie kan inzicht geven in de ernst en de aard van gedragsproblemen. Ook het verstrekken van voedingssupplementen (vooral visvetzuren) kan nuttig zijn, aldus het WODC. Er zijn aanwijzingen dat die visvetzuren bijdragen aan het verminderen van agressief en impulsief gedrag. De veronderstelling is dat ze in de hersenen de afgifte van de boodschapperstoffen dopamine en serotonine beïnvloeden.

Serious games, computerspellen met een therapeutische of educatieve insteek, blijken een positieve invloed te hebben op controle van gedrag en emotieherkenning. Daarom zouden ze volgens het WODC onderdeel kunnen worden van het behandelprogramma in jeugdinrichtingen. Bijkomend voordeel: mogelijk zijn jongeren meer gemotiveerd om een computerspel te spelen dan om mee te doen aan gesprekstherapie.

Lees verder onder de afbeelding.

Foto de Volkskrant

De wetenschappelijke basis voor die praktijktoepassingen is nog niet erg stevig, erkent het WODC. Ook is onduidelijk waarom delinquenten bijvoorbeeld een lage hartslag hebben of weinig stresshormoon aanmaken. Toch menen de onderzoekers dat niet moet worden afgewacht totdat de wetenschap consistent bewijs heeft gevonden. Toepassingen staan wereldwijd nog in de kinderschoenen, aldus Cornet en De Kogel. Zij pleiten ervoor om in jeugdinrichtingen een aantal pilots op te zetten en die te koppelen aan wetenschappelijk onderzoek.

Een goed idee, meent Hjalmar van Marle, emeritus-hoogleraar forensische psychiatrie. ‘De kennis die het hersenonderzoek oplevert, is zo robuust dat we die niet meer over het hoofd kunnen zien.’ Volgens Van Marle, oud geneesheer-directeur van het Pieter Baan Centrum, biedt de neurowetenschap echter nog onvoldoende houvast voor individuele diagnostiek. Het meeste onderzoek zegt alleen iets over de samenhang tussen biologische factoren en crimineel gedrag, en kan nog niet worden gebruikt voor een risicotaxatie. Van Marle ziet vooral kansen behandelingen te verbeteren of te evalueren.

Behandeling op maat

Jongeren staan open voor het toepassen van die nieuwe kennis, zegt kinder- en jeugdpsychiater Arne Popma die in De Bascule jongeren behandelt die in aanraking zijn gekomen met justitie of die forse gedragsproblemen hebben. Vanuit de afdeling kinder- en jeugdpsychiatrie van het VUmc wordt in de Bascule sinds kort praktijkonderzoek gedaan, bijvoorbeeld met hartslagmeters. Dat levert harde kennis op die jongeren aanspreekt, aldus Popma. ‘Wij proberen nu of we daarmee een behandeling op maat voor ze kunnen maken.’

Jeugdinrichtingen zijn volgens hem enthousiast over de inzet van neurowetenschap. ‘De meeste delen van het brein die in verband worden gebracht met agressie, worden beïnvloed door stress en trauma’s. Hoe eerder we kinderen anders leren omgaan met stress, hoe meer we de ontwikkeling van het brein beschermen.’

Toch is nog veel onderzoek nodig, denkt Popma. ‘De meeste kennis is opgedaan bij de gewone bevolking. We moeten echt uitzoeken of de resultaten ook van waarde zijn bij jongeren met ernstige problemen.’

Bron: Volkskrant

***

Hieronder enkele suggesties voor supplementen. De onderste 2 zijn voor kinderen.